Zoals met alles wat een impact heeft op je leven, vergeet je nooit meer het moment wat de aanleiding was dat je Tinnitus of Hyperacusis ineens niet meer ‘vanzelf’ wegging na verloop van tijd. Hieronder naar wat voor mij de aanleiding van mijn Tinnitus en Hyperacusis is geweest.
‘Van Nistelrooij, van Nistelrooij!!!…….Hey scheidsrechter, dat moet een penalty zijn!’
We schrijven begin juni 2008, waar in het pittoreske centrum van Den Bosch, in een plaatselijke kroeg het al aardig druk begint te worden. Het Nederlands elftal speelt die avond zijn openingswedstrijd op het EK 2008 tegen uitgerekend de wereldkampioen Italië. Voorafgaan aan de wedstrijd is in de kroeg vooral het gesprek toch wel of Nederland überhaupt wel een kans maakt. Al snel tijdens de wedstrijd staat van Nistelrooij 1-op-1 met keeper Buffon van de dan wereldkampioen Italië. Buffon dwingt van Nistelrooij om naar de buitenkant te gaan, maar raakt hem daarbij lichtjes waardoor van Nistelrooij zijn evenwicht verliest. De scheids oordeelt geen penalty en de kroeg laat zich dan al gelden door morrend en afkeurend te roepen dat het toch ‘echt wel een strafschop moet zijn’. Nederland heeft het betere van het spel en een doelpunt lijkt slechts een kwestie van tijd….
‘Van der Vaart….naar de tweede paal….Buffon…….Mathijsen, hij is raak!!’
Van Nistelrooij weet nu wel het net te vinden en daar waar de kroeg zojuist nog mopperde op het niet geven van strafschop, ontstaat er een orkaan van geluid om het doelpunt voor Nederland te vieren. Voor alle duidelijkheid: ik sta daar midden in de kroeg met wat vrienden en onder het genot van een biertje en uiteraard gehuld in een oranje-tenue en dito sjaal. Natuurlijk juich ik hartstochtelijk mee, maar direct merk ik ook dat het geluid, anders dan in het verleden, oorverdovend binnenkomt. Alsof alle mensen die in de kroeg staan letterlijk rechtstreeks in mijn oren staan te juichen (wat even voor de duidelijkheid niet het geval was) Voor het eerst voel ik dat geluid echt fysiek pijn aan mijn oren kan doen en weet eigenlijk niet goed wat me nu precies overkomt. Veel tijd om bij te komen is er niet, want amper 5 minuten later……
‘Tweede paal is Dirk Kuijt…….goed gedaan! Sneijder? Sneijder!!!! Op zijn verjaardag! Nummer twee!!’
En uiteraard is het wéér de kroeg die ontploft en wéér komt het geluid met een enorme kracht mijn oren binnen. Vanaf dat moment in de wedstrijd was ik waarschijnlijk de enige Nederlander die vurig hoopte dat het bij 2-0 zou blijven en dat er vooral geen spannende momenten meer zouden plaatsvinden. Ik had helaas pech.
‘Van Bronckhorst…..hahaha……….Giovanni van Bronckhorst!’
3-0 in de 79ste minuut en dit doelpunt liet zich gelukkig al redelijk aankondigen, zodat ik op tijd mijn oren kon bedekken met mijn handen, daar waar de rest van de kroeg de handen voornamelijk in de lucht wist te houden om het doelpunt van van Bronckhorst te vieren. Gelukkig voor mij blijft de stand 3-0. Die avond val ik moeilijk in slaap omdat die piep nu wel erg aanwezig is.
Die avond markeerde voor mij een omslagpunt en sindsdien is mijn gehoor niet meer wat het ooit was. Maar…..de eerste signalen waren er natuurlijk al veel eerder en die heb ik toen genegeerd. Ik had al eerder last gekregen van een piep, die normaal altijd wel wegging na een paar dagen rustig aan doen. Dat was dan vaak na momenten dat ik weer eens in-ear oortjes had ingedaan en het geluid net iets te hard had gezet (want bij sommige nummers moet het volume toch wel even standje te hard, toch?) Of na het klussen zonder gehoorbescherming in een lege ruimte, want dat zou toch ook niet zoveel kwaad kunnen? Nou, kennelijk is toen al bij mij het een en ander behoorlijk beschadigd geraakt in mijn oren, zodat die ene avond in juni in een afgeladen kroeg de druppel was. Perfecte timing trouwens, want 4 weken later stond mijn huwelijk gepland en had ik tussendoor ook nog een vrijgezellenfeest voor de boeg.
En hoewel ik die feesten zelf goed ben doorgekomen (alcohol heeft zo zijn “voordelen”, zullen we maar zeggen), had ik de dagen erna extra veel last van een overheersende piep en geluid wat vervormd binnenkwam. Als mensen op normaal volume tegen me praatte, dan leek het alsof het geluid extra hard en uit een opgeblazen speaker kwam. Hoewel dat laatste na een paar weken weg was, bleef de overheersende piep aanwezig en bleef er gevoeligheid voor geluid. Als iemand iets te hard wat bestek in de bestekbak gooide, leek het voor mij alsof ik in een glasbak stond die op dat moment werd omgekieperd. Geen idee wat het was en Tinnitus en Hyperacusis waren op dat moment nog onbekende termen voor mij. Ik had nog steeds de hoop dat dit met wat rust en tijd vanzelf wel zou overgaan, maar dat bleek dus al snel dat dat niet het geval was….
